DOLAR 50,55960,21%
EURO 55,4373-0,03%
ALTIN 5.731,95-3,48
BITCOIN 30592040.33768%
Kastamonu
8°

AÇIK

SABAHA KALAN SÜRE

Emekliye Reva Görülen Bumu?
122 okunma

Emekliye Reva Görülen Bumu?

ABONE OL
22/11/2026 11:35
Emekliye Reva Görülen Bumu?
0

BEĞENDİM

ABONE OL

Üç kuruşluk zam için günlerce propaganda, emeklinin geçim derdi için neden tek kelime yok?
Bir ülkede emeklilik, yıllarca çalışmanın, alın teri dökmenin ve ömrünü üretime adamanın karşılığı olmalıdır. Emeklilik, insanın hayatının geri kalanını biraz olsun huzur içinde geçirebilmesidir. Ancak bugün Türkiye’de milyonlarca emekli için emeklilik, huzur değil, geçim mücadelesi haline gelmiştir.
Düşünün ki emekliye verilecek birkaç kuruşluk zam henüz açıklanmadan aylar öncesinden gündem oluşturuluyor. Yazılı basın, görsel medya ve sosyal medya adeta seferber oluyor. Televizyonlarda saatlerce zam hesapları yapılıyor, gazetelerde manşetler atılıyor, ekranlarda rakamlar konuşuluyor. Sanki emekliye büyük bir servet bağışlanacakmış gibi bir hava oluşturuluyor.

Peki soruyorum:
Emekliye verilecek üç kuruşluk zammı günlerce konuşanlar, emeklinin pazarda filesini neden konuşmuyor?
Emekliye zam daha cebine girmeden market raflarında fiyatlar değişiyor. Zincir marketlerde etiketler yükseliyor, temel gıda ürünleri zamlanıyor. Emekli daha alacağı zammın hesabını yapamadan hayat pahalılığı çoktan o zammı eritip bitiriyor.
Açlık sınırının 38 bin lira seviyesinde olduğu belirtilen bir ülkede, 23 bin lira civarında gelirle yaşamaya çalışan bir emekli düşünün. Kirasını mı ödesin, faturasını mı yatırsın, mutfağını mı doldursun, ilaçlarını mı alsın?
Bir emekli torununa harçlık veremiyorsa, pazarda istediği meyveyi alamıyorsa, ay sonunu getirebilmek için temel ihtiyaçlarından vazgeçiyorsa burada ciddi bir sosyal adalet sorunu yok mudur?
Emekliye tasarruf, kamuya neden aynı hassasiyet yok?

Bir de işin başka bir boyutu var.
Kamu kurumlarında israf iddiaları, gereksiz harcamalar, lüks makam araçları, gösterişli organizasyonlar ve milyonlarca liralık giderler gündeme geliyor. Belediyelerde ise zaman zaman yolsuzluk iddiaları ve kamu kaynaklarının kullanımıyla ilgili tartışmalar yaşanıyor.
Elbette her iddia kanıtlanmalı, kimse yargılanmadan suçlu ilan edilmemelidir. Ancak kamu kaynaklarının her kuruşunun hesabı sorulmalıdır.
Çünkü o para birilerinin şahsi parası değil, milletin vergisidir.
Devletin ve kamu kurumlarının kaynakları kullanılırken tasarrufun, şeffaflığın ve hesap verebilirliğin esas alınması gerekmez mi?
Emekliye gelince bütçe dengesi hatırlanıyor, tasarruf konuşuluyor. Peki kamu kaynaklarının verimli kullanılması konusunda aynı hassasiyet neden her yerde ve her zaman gösterilmiyor?

Tasarruf denilecekse önce israftan başlanmalı. Faturanın tamamı yıllarca çalışmış emeklinin sofrasına kesilmemeli!
Emekli sadaka değil, hakkını istiyor!
Emekli kimseden sadaka istemiyor. Yıllarca çalışmış, prim ödemiş, vergisini vermiş, ülkesine hizmet etmiş insanların istediği tek şey insanca yaşayabilecekleri bir gelir.
Emekli, torununa harçlık verirken cebini düşünmek istemiyor. Markete girdiğinde etiketlerden korkmak istemiyor. Ayın ortasında maaşının bitmesini istemiyor.
Emeklinin istediği lüks bir hayat değil; karnını doyurabilmek, kirasını ödeyebilmek, sağlık ihtiyaçlarını karşılayabilmek ve kalan ömrünü başkalarına muhtaç olmadan yaşayabilmek.
Bunun adı ayrıcalık değil, sosyal adalettir.
Peki emeklinin sesi kim olacak?

Her zam döneminde aynı tartışmalar yaşanıyor. Yüzde kaç zam verilecek? Enflasyon farkı ne olacak? Refah payı eklenecek mi?
Ama kimse şu sorunun cevabını yeterince konuşmuyor:
Bir emekli, aldığı maaşla bu ülkede insanca yaşayabilecek mi?
Emekliye yapılacak zammı büyüterek anlatmak yerine, o zammın emeklinin hayatında neyi değiştireceğini konuşun. Market fiyatlarını, kiraları, faturaları, ilaç giderlerini ve mutfaktaki yangını konuşun.
Emeklinin alım gücü her geçen gün düşerken, birkaç puanlık artışı büyük bir müjde gibi sunmak toplumun yaşadığı gerçeği değiştirmiyor.
Unutulmamalıdır ki bugün emekli olanlar, dün bu ülkenin fabrikalarında, tarlalarında, atölyelerinde, kurumlarında ve iş yerlerinde alın teri döken insanlardır.

Onlar bu ülkenin yükü değil, bu ülkenin geçmişteki emeğidir.
Son sözüm şudur:
Emekliye üç kuruş zam vermek için aylarca hesap yapanlar, önce bir ay boyunca 23 bin lirayla geçinmeyi denesinler.
Bir market alışverişi yapsınlar, kira ödesinler, elektrik, su ve doğalgaz faturalarını yatırsınlar. Sonra kalan parayla bir ay nasıl yaşanacağını anlatsınlar.
Belki o zaman emeklinin neden isyan ettiğini daha iyi anlarlar.
Çünkü mesele yalnızca zam meselesi değildir. Mesele insan onuru, alın teri ve adalet meselesidir.

EMEKLİYE HAKSIZLIK ETMEYİN!
Emeklinin sabrını sınamayın. Emekliyi rakamlara, yüzdelere ve seçim dönemlerinde hatırlanan vaatlere mahkûm etmeyin.
Bir ülkenin büyüklüğü yalnızca yollarıyla, köprüleriyle, binalarıyla ölçülmez. O ülkenin büyüklüğü, yıllarca hizmet etmiş insanlarına nasıl davrandığıyla da ölçülür.
Emeklinin sofrası küçülürken hiçbir başarı hikâyesi eksiksiz değildir!

bilalcam74@gmail.com

En az 10 karakter gerekli


HIZLI YORUM YAP
300x250r
300x250r

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.

error: Lütfen